پیدایش مفهوم هفت عجایب

مفهوم فهرست کردن بزرگترین سازه‌ها قدمتی طولانی دارد. جهانگردان و نویسندگان یونانی، به‌ویژه پس از فتوحات اسکندر مقدونی که مرزهای فرهنگی دنیای شناخته شده را گسترش داد، انگیزه یافتند تا شاهکارهایی را که در سفرهای خود مشاهده می‌کردند، فهرست کنند. در ابتدا، این فهرست‌ها ثابت نبودند، اما به مرور زمان، فهرستی که توسط آنتیپاتر صیدونی در قرن دوم پیش از میلاد تدوین شد، به شهرت رسید و به عنوان مرجع اصلی شناخته شد. انتخاب "هفت" (عدد مقدس در بسیاری از فرهنگ‌ها) به این فهرست اعتبار ویژه‌ای بخشید. معیارهای انتخاب عجایب هفتگانه صرفاً بر اساس اندازه یا ثروت انتخاب نشدند؛ بلکه معیارهای زیر در انتخاب نقش داشتند: مقیاس و عظمت (Magnitude): اندازه و حجم غیرقابل تصور سازه در زمان ساخت. زیبایی‌شناسی و هنر (Aesthetics): ارزش هنری، تزئینات و ظرافت ساخت. نوآوری مهندسی (Engineering Innovation): چالش‌های فنی که برای ساخت آن غلبه شده است. اهمیت فرهنگی/مذهبی (Cultural Significance): نقشی که سازه در باورها و هویت یک تمدن ایفا می‌کرد.